Praktijk voor Klassieke Homeopathie

                                           en

                                Bewustwording

Terug naar je kern...een nieuw begin!

Het sprookje van een meisje dat zichzelf vond

Tekstvak: Er was eens een meisje, ze was net geboren en keek met grote verwachtingsvolle ogen de wereld in, alles was nieuw en spannend. Iedereen hield van haar, ze was puur. Ze straalde als ze vreugde voelde en als ze honger had, boos was, pijn voelde of het koud had liet ze het weten door te huilen. Haar ouders gaven haar al de liefde die ze hadden, maar konden niet voorkomen dat toen ze groter werd, het meisje tegenslagen kreeg te verwerken. Haar ouders wisten niet hoe ze hun dochter hierin moesten begeleiden en het meisje begon te lijden aan een ernstig “verberg je gevoelens” virus, waarbij ze van zichzelf flink en lief moest zijn, huilen daar was ze immers te groot voor. Ze werd heel goed in het verbergen van haar gevoelens. Het meisje groeide op en merkte niet dat ze haar gevoelens onderdrukte, ze lachte wel als er iets leuks was en huilde als iets erg pijn deed maar ze voelde toch dat ze wat miste, een onbestemd verlangen maakte zich van haar meester en ze ging op zoek naar geluk.
 
Eerst zocht ze het in materiële zaken, daar was ze gauw op uitgekeken. En ze zocht het in relaties echter toen ze daarin teleurgesteld werd, sloot ze zich daarvoor af. Daarna zocht ze het in werk maar ook daar kon ze het niet vinden. Vakanties waren leuk maar als ze terug kwam voelde ze nog steeds een leegte die alleen maar erger leek te worden. Ze begon zich steeds minder prettig te voelen. Ze had zo hard haar best gedaan om te worden wie ze dacht dat ze moest zijn, maar het maakte niet dat zij zich beter voelde.
 
Tot er op een dag iets ernstigs gebeurde en haar wereld stortte in. Er volgde een lange periode waarin ze niet meer om haar gevoelens heen kon, ze moest ze onder ogen zien. Ze begon zich af te vragen wie ze nou eigenlijk was, haar manier van doen bleek van haar ouders te zijn en andere eigenschappen had ze zich ook aangeleerd of overgenomen van anderen. Alles wat ze dacht te zijn bleek een illusie.
 
Een voor een moest zij loslaten wat niet van haar was, dat voelde heel bedreigend alsof ze er daarna niet meer zou zijn. Toch, als ze het wel had losgelaten, voelde ze zich een stukje beter en iedere keer voelde ze zich ook een stuk sterker. Langzamerhand merkte ze, dat de dingen waar ze vroeger bang voor was, haar geen angst meer inboezemden, dat ze vrijer was, dat ze zich uitte zoals ze zich voelde en dat ze haar gevoelens niet meer onderdrukte. Ze kwam er achter dat alles waar ze zich aan vast had geklampt om houvast te hebben, haar alleen maar had tegengehouden.
 
Hoe meer ze losliet hoe prettiger ze zich ging voelen, pijnen en kwalen verdwenen als sneeuw voor de zon en haar ogen begonnen te stralen, ze keek weer met grote verwachtingsvolle ogen de wereld in en alles leek nieuw en spannend. Ze had ontdekt waar ze naar op zoek was namelijk Zichzelf!
 
Om te zijn wie je bent moet je loslaten wat je niet bent.